• تاریخ: شهریور ۸, ۱۳۹۶
  • شناسه خبر: 8530

هزینه سازی دشمنان دوست نما

این انقلاب مقتدر و مظلوم است که دارد از ابتدا چوب ندانم کاری های آگاهانه و گاه ناآگاهانه را می خورد و هزینه های سنگین را می پردازد. ...

با ظهور اسلام در جزیره العرب پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) با جهالت رو در رو بودند و همتشان از بین بردن جهل و جمود فکری در جامعه اسلامی بود. با گسترش اسلام و ترویج تمدن اسلام در سراسر دنیا روزهای درخشانی برای اسلام و مسلمانان پیش بینی می شد.

اما پیامبر نگران این موضوع بودند که نکند جامعه اسلامی پس از ایشان به دوران جاهلیت برگردند و دستورات اسلام به دست فراموشی سپرده شوند. تاریخ گواه این نکته است که نگرانی پیامبر به حق بوده است؛ بعد از شهادت پیامبر اکرم و در همان آغازین لحظات بعد از شهادت ایشان جاهلان گرد هم جمع آمدند و برای رسیدن به منافع و مطامع شوم خود خلافت امیرالمونین را ظالمانه غصب کردند.

این جهالت به حدی پیشرفت که روزگار و مردم آن روزگار جایگاه ولایت امیرالمونین علی (علیه السلام) را همتراز و بلکه پایین تر از جایگاه معاویه می دانستند.

آنجا که امیرالمونین می فرمایند: «الدَّهْرُ انْزَلَنِى ثُمَّ انْزَلَنِى، ثَّم انْزَلَنِى حَتّى‏ يُقال مُعاوِيَةُ وَ عَلِىّ» روزگار آنقدر درجه مرا پائین آورده است که مردم نام من و معاویه را در کنار هم می آورند و می گویند علی و معاویه.

این جهالت ها به اینجا ختم نشد و کام اسلام با ظهور خوارجِ خشک مغزِ افراطی تلخ شد. آنهایی که شعارشان«لا حکم الا الله» بود و با نظر ضیق و تنگ خود اسلام را به تنگنا رسانیده بودند و حصار جهالت را آنقدر مرتفع کرده بودند که خود را از انوار وجودی امیرالمونین بی بهره ساختند و جهلشان به صورت تیغی زهرآگین بر فرق امیرالمونین فرود آمد و آن را شکافت.

این جمود فکری زهری مهلک شد که جگر امام حسن (ع) را گداخت. این تعصب و جهالت شمشیرهای آخته ای شد که بر پیکر امام حسین (ع) فرود آمد و نعل اسبان تازه نفسی شد که بر پیکر حضرتش تاختند.

جهالت امروزی

«امروز هم هرجایی که بشر در دنیا ضربه خورده است – چه ضربه‌ی سیاسی، چه ضربه‌ی نظامی و چه ضربه‌ی اقتصادی – اگر ریشه‌اش را کاوش کنید، یا در جهل است، یا در زبونی. یعنی یا نمی‌دانند و معرفت لازم را به آنچه که باید معرفت داشته باشند، ندارند؛ یا این‌که معرفت دارند، اما خود را ارزان فروخته‌اند؛ زبونی را خریده‌اند و حاضر به پستی و دنائت شده‌اند!» (مقام معظم رهبری ۲۶/۱/۱۳۷۹ خطبه های نماز جمعه تهران)

جهالت داخلی

در اوائل انقلاب خشک مغزان بهترین اندیشمندانمان را از دامن اسلام و انقلاب گرفتند و چالش های زیادی را بر سر راه انقلاب ایجاد کردند. این جهالت و نسل جاهلان همچنان ادامه یافت و آنانی که افکار پوسیده داشتند مشغول شدند به هزینه سازی برای نظام. آنهایی که در دهه ۶۰ قصد دیوارکشی در کلاس های درس را داشتند امروز ندای آزادی خواهی سر می دهند. آنهایی که بدحجابی را گناه نابخشودنی می پنداشتند امروز خود سرمست از حقوق های نجومی هستند و در خانه های چند میلیاردی زندگی خود را سپری می کنند. آنهایی که جوانان را با دید مجرمانه نگاه می کردند، امروز دنبال ساختارشکنی بین روابط دختر و پسر جوان هستند.

جهالت پیشگان یک روز در افراط خشک سرانه به سر می برند و روزی دیگر تفریط غربگرایانه را به تماشا می گذارند. آن زمان شعارشان «لا حکم الا الله» بود و این زمان شعارشان «لا حکم الا منافع شخصی»، «لا حکم الا منافع حزبی»، «لا حکم الا ژن برتر» و شعارهایی از این قبیل است. اینان هیچ وقت دلشان برای اسلام نتپیده است، هر جایی باد به نفع منافعشان باشد به همان سمت غش می کنند. گاهی داعش وطنی می شوند و فتنه ۸۸ را راه می اندازند و با قداره کشی و عربده سرایی آبروی کشور را در ملا جهانی می برند، گاهی با پرچم امام زمانِ مطلوب خود دنبال منافع جریان خود هستند، گاهی به مسمومیت فکری دچار می شوند و با مغازله با هخامنشیان سعی در رسیدن به اهداف شوم خود دارند و گاهی هم لئوناردو داوینچی می شوند و لبخند ژکوند را خلق می کنند تا که ناز یارشان را بخرند، گاهی هم توئیت وِل می دهند در سرای مجاز که نشیند بر سر سرای دوست.

با چشم بسته وارد میدان شدن و با دلباختگی به حریف با وی مبارزه کردن نتیجه اش مشخص است. این انقلاب مقتدر و مظلوم است که دارد از ابتدا چوب ندانم کاری های آگاهانه و گاه ناآگاهانه را می خورد و هزینه های سنگین را می پردازد.

پاراگراف اضافه

یک پاراگراف اضافه هم برای جاهلانِ متمدن نمای غوغاسالار همانند روزنامه قانون.

گرچه اینان بسان مگسی هستند که هیچ وقت رفع زحمت نمی کنند و گاهی صدای وز وزشان آزاردهنده است اما باید بدانند که اگر فرزندان دلیر نظام اسلامی در عراق و سوریه حضور نداشتند و سپاه با حملات موشکی با صلابت خود ضربه شصتی به آنها نشان نمی داد الان باید پیروزی های خوارجِ نوین در ایران را تیتر یک خود می کردی.

حسین بهرامزاد-فعال رسانه ای